षंढत्वाचे कारणही स्त्रीच...!

षंढत्वाचे कारणही स्त्रीच...!

स्त्रीला पाहिले की पुरुष तिच्या सहवासाच्या नुसत्या कल्पनेनेही उत्तेजित होतो. त्याचे लिंग लगेच ताठरते. त्याला संभोग आवश्यक वाटू लागतो. तशी मनाची तयारी झालेली असते. परन्तु पुरुषाची ही इच्छा स्त्रीच्या मनीध्यानीही नसते. तिला प्रणायोत्सुक करून कामोद्दीपित करेपर्यंत पुरुष कमालीचा अधीर झालेला असतो आणि जेव्हा स्त्री तयार झालेली असते तेव्हा प्रत्यक्ष संभोगाच्यावेळीच पुरुषाने उच्चतम पायरी गाठलेली असल्याने त्याची विर्यच्युती होऊन जाते. लिंग शिथिल पडू लागते व तो हिरमुसतो. पण याचवेळी कामातुर झालेली स्त्री त्याची ही गळालेली अवस्था पाहून सामोपचाराने घेते की त्याच्यावर आगपाखड करते यावर पुरुषाचे शीघ्रपतन किती काळ टिकणार हे अवलंबून असते. समजूतदार स्त्रिया आज नही तो कल सही असे समजावून पुरुषाला धीर देतात, त्याला शीघ्रपतनावर काबू मिळविण्यात मदत करतात तर काही स्त्रिया तू नही तो और सही म्हणत बंडखोरी करतात, पुरुषाला हिणवतात, त्याच्यावर नामर्दपणाचा शिक्का मारून त्याची अवहेलना करतात. अशा असमाधानी स्त्रियाच पुरुषाच्या षंढत्वाला कारणीभूत ठरतात. –भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.in
१)पहिला सेक्स कोणत्याही पुरुषासाठी यशस्वी ठरत नसतो. पुरुषाची कामेच्छा स्त्री पेक्षा पाचपटीने अधिक असल्याने तो जसा लवकर पेटतो तसाच लवकर विझतोही! स्त्री सहवासाच्या कल्पनारम्य पायऱ्या त्याने मनातून पूर्ण केलेल्या असल्याने प्रत्यक्ष संभोगावेळी त्याची विर्यच्युती होऊन जाते. हे टाळण्यासाठी स्त्रीने आपली कामोत्तेजक स्थळे कोणती आहेत ते पुरुषाला स्पष्ट सांगून त्याच्या बरोबरीने उत्तेजित व्हावे व दोघांचाही कामतृप्ती क्षण जवळ आणावा.
२)काही स्त्रियांना पहिल्या सेक्सची अनिवार भीती वाटत असते. त्यामुळे त्या पुरुषाला सेक्स करण्यास मज्जाव करतात. उत्तेजित झालेला पुरुष स्त्रीच्या नकाराने हिरमुसला होतो व त्याचे ताठरलेले लिंग स्त्रीच्या नकाराने क्षणात शिथिल होऊन जाते. स्त्रीने पहिल्या संभोगाची भीती मनातून काढून टाकून पुरुषाला योनीमार्गाचे स्थान व्यवस्थित दाखवून तिथे लिंग प्रवेशित करण्यात मदत करावी.
३)काही स्त्रियांना सेक्सची घृणा निर्माण झालेली असते. सेक्स म्हणजे पाप अशा संस्कारांनी ती पिचलेली असते. अशा स्त्रिया पुरुषाला जवळ येऊ देत नाहीत. त्यामुळे पुरुषाला त्याचा नैसर्गिक हक्क गाजवता येत नाही व तो लिंगाच्या योनीप्रवेशापासून वंचित राहतो, अशा उपाशी पुरुषाला शीघ्रपतनाचा त्रास जडण्याचा संभव असतो. स्त्रीचे योग्य प्रकारे समुपदेशन करून तिच्या मनातील सेक्स विषयक घृणा दूर करावी लागते.
४)काही स्त्रियांना बालपणीच्या अत्याचाराच्या घटना आठवत राहतात व पुरुषाशी सेक्स करतांना अशा स्त्रीची योनी आपोआप आकुंचित होते, या प्रतिक्षिप्त क्रियेला ‘योनी आकर्ष’ म्हणतात. योनिभगोष्ठ गच्च आवळले जाऊन आतील स्नायू योनिद्वार घट्ट बंद करून घेतात. परिणामी योनीत लिंगप्रवेश होऊच शकत नाही. मग पुरुषाला निराशा येते व त्याच्यातील लैंगिक शिथिलता वाढते. अशा स्त्रीचे समुपदेशन करून तिच्या मनातील भीती दूर करून तिला सेक्स साठी तयार करावे लागते.
५)कोणताही पुरुष पहिल्या संभोगासाठी प्राविण्य मिळवून आलेला नसतो. हे स्त्रीने आवर्जून लक्षात घेतले पाहिजे. लहान मुलाला जसे एक अक्षर बोलता येते नंतर दोन अक्षरी शब्द तो बोलू लागतो, तद्नंतर त्याला तीन अक्षरी शब्द उच्चारता येतात, मग तो छोटीछोटी वाक्ये बोलू लागतो अगदी तसेच पुरुषाला सेक्स शिकावा लागतो. स्त्रीचे शरीर कोणत्याही पुरुषाला पाठ नसते. योनिद्वार नेमके कुठे आहे हे त्याला पहिल्यावेळी अजिबात सापडत नसते. स्त्रीचा परमोच्च क्षण कधी येतो आणि आपला विर्यच्युती क्षण कधी येतो हे त्याला कळत नसते, तर ते अनुभवाने, सरावाने शिकावेच लागते. पुरुषाचा पहिला प्रयत्न हमखास फसतो म्हणून त्याच्यावर षंढत्वाचे लेबल लावून त्याची प्रतारणा सुज्ञ स्त्रीने कदापि करू नये हीच अपेक्षा!
--भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.in

प्रसूतीनंतरचा संभोग...

प्रसूतीनंतरचा संभोग...

सुई जाणाऱ्या छिद्रातून दाभण घातली तर माया मोठी होते आणि त्यापुढे सुई पिटुकली भासते. जास्त वापर झाला की नट-बोल्टची दातेरी बाजू झिजते, मऊ होते, गुळगुळीत होते आणि नट विनासायास भसकन आत बाहेर करता येतो. ओढ्याला जर महापूर येऊन गेला तर त्याचे पात्र रुंद होऊन पूर्वीच्या ओढ्याची धार चिमुकली वाटू लागते. तसेच स्त्रीच्या योनीचे असते. नॉर्मल प्रसूती झाली की स्त्रीची योनी पहिल्यापेक्षा कमालीची रुंदावते आणि आडात पाणी शेंदणाऱ्याला विहिरीत घुसल्यागत वाटते! –भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.com
१)नॉर्मल प्रसूती होतांना योनीचे द्वार अधिकाधिक विलग होऊन शिथिल होते. परिणामी आतील व्यास वाढलेला आढळून येतो. त्यानंतर होणाऱ्या प्रत्येक सेक्स दरम्यान पुरुषाला हा ‘मोकळे’पणा जाणवत राहतो. त्याला म्हणावा तितका ‘घट्ट’ कामानंद प्राप्त होत नाही.
२)शिस्नावर दाब पडत गेला तरच ते स्फुरण पावत असते. योनीची रचना अशी असते की लिंगावर चोहोबाजूंनी घट्ट दाब पडून ते अधिक विस्फारित होईल, अधिक मोठे व लांब होईल. परंतु प्रसूतीनंतर योनीचा दाब म्हणावा तितका पडत नाही व पुरुषाला योनीमार्ग रुंदावल्याचे समजून चुकते. लिंगावर दाब येण्याने मिळणारा मैथुनानंद पुरुषाला प्राप्त होत नाही. आखीव रेखीव खिडकीत रमण्याची सवय असणाऱ्या लिंगाला योनीस पडलेले हे ‘भगदाड’ अजिबात रुचत नाही!
३)यावर उपाय म्हणून स्त्रीने सेक्सदरम्यान आपल्या मांड्या प्रमाणाबाहेर विलग करू नयेत. शिस्नावर योनीभागोष्ठांचा कसोशीने दाब देण्याचा प्रयत्न करावा. लिंग आत येताच चारही बाजूंनी योनीमार्ग आवळून ठेवावा म्हणजे शिस्नाचे स्फुरण जास्त प्रमाणात होऊन पुरुषाला योनी रुंदावल्याचे जाणवणार नाही.
४)योनीमार्ग खूपच रुंदावला असल्यास मांड्या विलग करून होणारा सेक्स शक्यतो टाळावा. मांड्या विलग केल्याने योनीची रुंदी स्पष्ट जाणवते व शिस्नावर दाब न पडल्याने त्याची कामोत्तेजना कमी प्रमाणात होऊन सेक्सचा आनंद दोघांनाही लुटता येत नाही. मांड्या विलग करून सेक्स करण्यापेक्षा जुळवून केल्यास शिस्नावर यथोचित दाब पडतो व पुरुषाला मैथुनानंद घेता येतो. एका कुशीवर वळून पुढील बाजूने किंवा मागील बाजूने लिंगाचा योनीप्रवेश होऊ द्यावा, या आसनाने सुद्धा शिस्नावर दाब पडू लागतो.
५)काही वेळा नॉर्मल प्रसूती करतांना डॉक्टर योनीचा छेद घेऊन नंतर शिवतात. त्यामुळे प्रसूतीनंतरचे काही महिने संभोगाच्यावेळी स्त्रीला योनीच्या खालील बाजूस शिस्नाचे घर्षण होतांना कमालीच्या वेदना होऊ शकतात. त्यामुळे पुरुषाला बळजबरी न करता बेताबेताने सेक्स करण्याचे तंत्र अवलंबावे लागते.
६)सिझेरियन झालेल्या स्त्रीची योनी पहिल्यासारखीच घट्ट असल्याने प्रसुतीनंतरचा सेक्स पुरुषाला पहिल्यासारखाच आनंददायी ठरतो. मात्र ओटीपोटावर टाके असल्याने खालून धक्के देतांना ओटीपोटाचे स्नायू पहिल्यासारखे जोरकस काम करू शकत नाहीत हेही तितकेच खरे असते!
७)प्रसूती नंतर जशी योनी आकाराने बदलते तसेच स्तनांचा आकार देखील कमी जास्त प्रमाणात बदललेला आढळतो. स्त्री बाळाला अंगावर पाजत असेल तर सेक्सच्या वेळी स्त्रीच्या स्तनाग्रांचे बोटांनी कामोद्दीपन करावे. स्तनमर्दन व स्तनचूषण टाळावे, तोंडात दूध पडण्याची शक्यता वाढते!
--भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspt.in

पहिली रात्र निराशाजनकच...

पहिली रात्र निराशाजनकच...

चित्रपटात दाखवतात त्याप्रमाणे पहिली रात्र शृंगारिक जरूर असते पण सेक्सच्या बाबतीत मात्र हमखास निराशाजनक ठरते. पहिल्या रात्रीची शृंगार घटिका नवदाम्पत्यांसाठी हुरहूर लावणारी, थरथर करवणारी, उन्मादक जरी असली तरी त्या रात्री सेक्स यशस्वी होतोच असे नाही. एक मात्र सांगता येईल की सध्याच्या माहिती तंत्रज्ञानाच्या परिस्फोटामुळे सेक्स म्हणजे योनीत लिंगाचा होणारा प्रवेश इतकी माहिती प्रत्येक पुरुषाला झालेली असल्यामुळे तो तसा प्रयत्न जरूर करतो. पूर्वीच्या तुलनेत आजचा पुरुष काही प्रमाणात निश्चित ‘काम’प्रवीण झालेला आढळतो. लग्नाआधीच त्याला सेक्सची परिभाषा वाचायला, पाहायला (कदाचित अनुभवायला देखील!) मिळालेली असते. स्त्रीची देखील काहीअंशी तसेच आहे. तिलाही सेक्स म्हणजे अमुक तमुक असे मोघम माहितीऐवजी इंटरनेटमुळे थेट माहिती प्राप्त झालेली असते. नववधू देखील सेक्सबाबत जागरूक असल्याचे काही पाहणीत आढळले आहे. तरीही किमान सत्तर टक्के जोडपी पहिल्या रात्रीनंतर निराश, हताश आणि अगतिक झालेले असतात. नेमके काय चुकते? काय घडते पहिल्या रात्री? पहिल्या यशस्वी रात्रीसाठी काही उपाय योजता येतील का? –भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.in
१)जशी आपल्याला टांग मारताच सायकल चालवता येत नाही अगदी तसेच सेक्सचे असते. चुकत, माकत, पडत, उठत सेक्स शिकावा लागतो. हे स्त्री-पुरुष दोघांनी कायम लक्षात ठेवावे. याविषयी सविस्तर चर्चा पुढील भागात होईलच.
२)लगीनघाई मुळे दोघेही थकलेले असतात. तेव्हा सेक्स यशस्वी करायचाच असा अट्टहास नसावा. वधू लाजेस्तव लगेच सर्व काही म्हणेल तसे करणार नाही हे पुरुषाने ध्यानात ठेवावे. कळीच्या पाकळ्या हळूहळू उमलल्या शिवाय भ्रमराला आत शिरता येत नाही. तसेच स्त्रीची हळूहळू तयारी झाल्याशिवाय योनीदर्शन होत नसते!
३)पहिल्या रात्री फक्त प्रणयाला महत्त्व द्यावे. प्रत्यक्ष सेक्स शक्यतो टाळावा. कारण दोघांना एकमेकांच्या शरीराची मनाची ओळख तत्पूर्वी झालेली नसते. अनोळखी पुरुषाला स्त्री कधीच सर्वस्व बहाल करू शकत नाही. जरी तो नवरा असला तरी पहिल्या रात्री सेक्ससाठी स्त्री बहुधा राजी नसते. तिला तयार करावे लागते. सळई तापविल्याशिवाय वाकवता येत नाही तसेच इस्त्री काय किंवा स्त्री काय गरम केल्याशिवाय ‘काम’ देत नाही!
४)स्त्रीला पहिल्या संभोगाची खूपच भीती वाटत असते. मैत्रिणीकडून तिला भलतेसलते समजलेले असते. पहिल्या संभोगाच्यावेळी योनी विदीर्ण होऊन रक्तस्त्राव होतो, खूप दुखते, त्रास होतो, युरीन इन्फेक्शन होते... अशा अनेक गैरसमजाने ती सैरभैर झालेली असते. पहिली रात्र म्हणजे स्त्रीच्या दृष्टीने कठीण परीक्षाच असते हे पुरुषाने समजावून घेऊन स्त्रीला पेपर सोपा करून द्यावा किंवा प्रसंगी कॉपी पुरुवून तिला पास करून घ्यावे!
५)पहिल्या रात्री दोघांनीही बेडवर जाण्यापूर्वी सुगंधित साबणाने अंघोळ करावी. काखा आणि जांघेतील शेव्हिंग न चुकता करावे. अंगावरील प्रत्येक कोपऱ्यात मंद सुवासिक गंधाचा डीओ किंवा सेंट मारावा. बेड सुगंधी फुलांनी सजवलेले असावे. गाठी सहज सुटतील अशी नाईटी असावी नाहीतर सगळी रात्र गाठी सोडविण्यात जायची!
६)पुरुषाने सुद्धा सेक्स पेक्षा प्रणयाकडे, कामक्रीडेकडे अधिक लक्ष द्यावे. सर्वांगाची चुंबने, मोहक स्पर्श, चावट जोक्स, पांचट किस्से सांगून स्त्रीला अधीर करावे. तिच्या संमतीबिगर सेक्स करू नये. तिची सहमती मिळाली की पुरेशा उजेडात योनिद्वार पहावे, एखादे बोट हळूवार आत सारून योनीची सेक्स साठी परीक्षा करावी. मगच ताठरलेल्या लिंगाला दमादमाने आत सारावे. सुईत दोरा ओवतांना हळूहळू अंदाज घेतच ओवावा लागतो, भसकन ओवण्याचा प्रयत्न केल्यास तो भलतीकडेच जातो हे लक्षात ठेवावे.
७)एकमेकांच्या गुह्यअंगांची ओळख करून घ्यावी. शिस्न कसे ताठरत जाते, पूर्ण उन्नत झाल्यावर ते किती मोठे व कसे दिसते हे स्त्रीला आवर्जून दाखवावे, तिला हातात घेऊन ते किती मांसल आहे हेही दाबून पहावयास लावावे. म्हणजे स्त्रीची भीती काहीशी कमी होईल. स्त्रीने आपली योनी पुरुषाला समजावून द्यावी. पुरेशा उजेडात पुरुषाला योनीच्या पाकळ्या विलग करून योनिद्वार बोटांनी दाखवावे, शिस्निका दाखवावी, कुठे शिस्न आत न्यावे ते दर्शवावे. म्हणजे पहिला सेक्स हमखास यशस्वी होईल!
--भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.in

कामविश्व आणि ग्रंथसंपदा...

कामविश्व आणि ग्रंथसंपदा...

भारतीयांना कामविश्वाची ओळख खूप पूर्वीपासूनच होती. अशी आख्यायिका सांगितली जाते की ब्रह्मदेवाने धर्म अर्थ काम या तीन पुरुषार्थांचे विवेचन करणारा असा एक लक्ष अध्यायांचा ग्रंथ रचला. यातील कामविषयक कामशास्त्रासंबंधी रचना नंदीने एक हजार अध्यायांमध्ये केली. या ग्रंथाचा संक्षेप श्वेतकेतूने पाचशे अध्यायांत केला. श्वेतकेतूचा काल उपनिषदांचा म्हणजे इ.स.पूर्व सुमारे १५०० वर्षे हा आहे. म्हणजे आपले भारतीय कामशास्त्र फार पूर्वीच बहरात होते. याच श्वेतकेतूने स्वैर संभोगाची प्रथा बंद करून विवाहसंस्था स्थापन केली. या ग्रंथाचा संक्षेप बाभ्रव्याने फक्त दीडशे अध्यायांत केला. चौथ्या शतकात वात्सायनाने हा ग्रंथ अभ्यासून आणखीन संक्षिप्त ग्रंथ लिहिला तो म्हणजे- ‘कामसूत्रम’ तेराव्या शतकात यशोधर इंद्र्पाल याने कामसुत्रम वर जयमंगल नावाची टीका लिहिली. ती आजही कामविश्वाची उकल करण्यात माहीर ठरते! सोळाव्या शतकापर्यंत सुमारे नव्वद ग्रंथ कामशास्त्रासाठी लिहिले गेले. कोकशास्त्र उर्फ रतिरहस्य, रसमंजिरी, रतिमंजिरी, रतिशास्त्र, कंदर्पचूडामणी, कलाविधीतंत्र, कामप्रकाश, शृंगारतिलक, कामसार, रतिचंद्रिका, कुचुमारतंत्र इ. इ. चा प्रामुख्याने उल्लेख करता येईल. अकराव्या शतकातील खजुराहो, कार्ले नागार्जुनकोंडा, बदामी, अहिओले, भुवनेश्वर (१० वे शतक), मोढेरा, बेलूर, हळेबीड, कोणार्क (१३ वे शतक), विजयनगर येथील कोरीव लेण्यांमधून त्यावेळी प्रचलित असलेली कामसंहिता प्रदर्शित केलेली आहे. सोळाव्या शतकानंतर मात्र संस्कृत वाङ्मय लुप्त झाले आणि कामशास्त्र अश्लील ठरले!
पाश्चात्यांच्या कामविश्वाविषयीच्या ग्रंथासंबंधी बोलावयाचे झाल्यास ते उपनिषदांच्या काळी फारच मागासलेले म्हणावे लागतील. इ.स. पूर्व चौथ्या शतकात हिपॉक्रॅटीसने प्रजोत्पादनाविषयी माहिती दिली. गॅलनने तिसऱ्या शतकात कामविषयक मतप्रणालीवर प्रबंध लिहिला. रोमन साम्राज्य नष्ट झाल्यामुळे त्याने वैद्यकीय ज्ञानावर लिहिलेली दीडशे पुस्तके नष्ट झाली. नंतर थेट पंधराव्या शतकात लिओनार्डो दा विंची याने शरीररचनेची चित्रे काढली. सन १७९८ मध्ये थॉमस माल्थस याने संततिनियमन महत्वाचे आहे असे सांगितले. १८७२ मध्ये डॉ. चार्ल्स नोल्टन याने संततिनियमन विषयक माहितीपूर्ण पुस्तक लिहिले. मात्र तत्कालीन धर्मवेत्त्यांना ते मानवले नाही आणि नोल्टनला कारावास भोगावा लागला. अठराव्या शतकात युरोपात कामविषयक ज्ञानाची उर्मी निर्माण झाली. परंतु संभोग म्हणजे वीर्यनाश अशी चुकीची समजूत पसरली. धर्ममार्तंड आणि प्रशासन यांना कामविश्वाची संशोधनात्मक माहिती जनतेपर्यंत पोहचू द्यायची नव्हती. कारण धर्मवेत्त्यांना संभोगाबाबत उदासीनता आणि कमालीची घृणा वाटत होती. एकोणिसाव्या शतकापर्यंत कामविश्व अश्लील, घाणेरडे, अनैतिक आणि नीतिभ्रष्ट समजले जात होते. त्याबद्दल बोलणे, लिहिणे, वाचणे निषिद्ध मानले जात असे. त्याचा दुष्परिणाम असा झाला की नैसर्गिक कामप्रवृत्ती दाबून ठेवावी लागल्याने अनेक अपसमज, भीती जनमानसांत पसरली व काही कामसमस्या निर्माण झाल्या त्या आजही पहावयास मिळतात.
परंतु महत्वाची गोष्ट अशी की उपरोक्त संस्कृत वाङमय काय किंवा पाश्चात्यांचे ग्रंथ काय दोन्ही ठिकाणी पुरुषी वर्चस्व आढळून येत होते. स्त्रीच्या कामतृप्तिचा विचार झालेला नव्हता. पुरुषाच्या मैथुनानंदासाठीच अधिक प्रकारची संभोगसने, स्त्री शारीर वर्णन, पुरुष जास्त उद्दीपित होईल अशी वाक्ये वगैरे प्रकारे कामसाहित्य लिहिले जात असत. काळ बदलला आणि कामविश्व देखील बदलत राहिले.
विसाव्या शतकापासून मात्र कामविश्वाचा अभ्यास अधिक सखोलपणे होऊ लागला. ऑस्ट्रियातील चेताशास्त्रज्ञ डॉ. सिग्मंड फ्रॉईड हा कामविज्ञानाचा आद्य प्रणेता म्हणावा लागेल. त्याने एकूण २४ ग्रंथ लिहिले. हॅवेलॉक एलीस याने सेक्स विषयक मनोविश्लेषणात्मक असे सात खंड लिहिले. परंतु ते ग्रंथ अश्लील ठरवून त्याला कैद झाली. १९३५ मध्ये त्याची पुस्तके केवळ डॉक्टरांनीच वाचण्यास मुभा देण्यात आली. त्यानंतर इव्हान ब्लॉक, मॅग्नस हर्शफिल्ड, विल्हेल्म राईक यांनी कामविश्वात मोलाची भर घातली. कामविज्ञानात क्रांती घडवून आणली ती आल्फ्रेड किन्से याने. त्याचा कालखंड १८९४ ते १९५६ असा आहे. आपले सहकारी पोमेरॉय व मार्टीन यांना सोबत घेऊन त्याने सतत दहा वर्षे संशोधन करून १८००० व्यक्तींच्या मुलाखती घेऊन १९४८ साली ‘सेक्श्युअल बिहेविअर ऑफ ह्युमन मेल’ आणि १९५३ साली ‘सेक्श्युअल बिहेवियर ऑफ ह्युमन फिमेल’ असे दोन ग्रंथ प्रसिध्द केले. त्यामुळे अंधारात असणारे हे कामविश्व उजेडात आले.
डॉ. विल्यम मास्टर्स आणि व्हर्जिनिया जॉन्सन या दाम्पत्याने लैंगिक संशोधनात मोलाची कामगिरी बजावली. त्यांनी स्वयंसेवक म्हणून आलेल्या जोडीदारांना प्रत्येकी तीस डॉलर्स देऊन प्रयोगशाळेत संभोगक्रिया घडवून आणली. अध्यायावत उपकरणे आणि कॅमेरे वापरून काही निष्कर्ष काढले, नोंदी केल्या, लैंगिक बदल नमूद करून घेतले. कृत्रिम शिस्नात कॅमेरा बसवून योनीत होणारी स्थित्यंतरे अभ्यासली. १९६६ मध्ये या दांपत्याने ‘ह्युमन सेक्श्युअल रिस्पॉन्स’ हा महत्वपूर्ण ग्रंथ लिहिला. त्यानंतर लैंगिक असमर्थता आणि समस्या असणाऱ्या विवाहित जोडप्यांवर संशोधन व चिकित्सा करून १९७० मध्ये ‘ह्युमन सेक्श्युअल इंडेक्युसी’ हा दुसरा ग्रंथ प्रकाशित केला. त्यानंतर जॉन मनी यांनी कामविश्वात आणखी मोलाची भर घालत लिंग-ओळख, लिंग-भूमिका, काम-आराखडा हे कामप्रवृत्तीच्या विकासातील असणारे महत्वाचे टप्पे जगासमोर ठेवले.
अशाप्रकारे कामविश्व आपल्यासमोर खुले झालेले असतांना त्याबद्दल विनाकारण बाऊ करून घेऊन किंवा ते ज्ञान म्हणजे अश्लील समजून आपले लैंगिक वर्तन समजून न घेता संसाराचा गाडा यशस्वी ‘कामा’शिवाय ओढत राहणे कितपत योग्य आहे?
--भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.com 

लग्न- स्त्रीचा एक जुगार...!

लग्न- स्त्रीचा एक जुगार...!
नारळ फोडण्याआधी कसा निघेल याचा अंदाज देता येत नाही. पपईचं देखणं फूल नर आहे की मादी, ते फळ देईल की नाही याचा भरोसा नसतो. तसेच लग्नाआधी नवरा कसा निघेल याचा नेम नसतो. ठरवून केलेल्या लग्नामुळे पुरुषाचे ‘सगळे’ वर्तन विचारपूस करून जाणून घेता येत परंतु त्याचे ‘लैंगिक’ वर्तन कसे आहे? त्याच्या सेक्सबाबतच्या भावना कशा आहेत? तो संभोगापूर्वी प्रणय रंगवू शकतो का? याचे काडीमात्रही ज्ञान प्रचलित लग्नसंस्थेत जाणून घेता येत नाही. विवाहपूर्व समुपदेशन ही काळाची गरज असतांना अनेक पुरुष सेक्सविषयक शास्त्रीय ज्ञान जाणून घेण्याची जिज्ञासा अजिबात बाळगत नाहीत, हीच खरी वैवाहिक जीवनाची शोकांतिका ठरते. –भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.in
पुरुष वयात आल्यावर त्याच्या लैंगिक भावना स्फोटक असतात. थोड्याशा उत्तेजनेनेदेखील तो कामोत्सुक होतो. मग हस्तमैथुन किंवा स्वप्नदोष या ‘नैसर्गिकक्रिया’ अपोआप घडून येतात. काही पुरुष हस्तमैथुन किंवा स्वप्नदोष झाल्यावर निराश होतात. त्यांना वीर्यनाश झाला म्हणजे अशक्तपणा येईल असे वाटू लागते. मग ते हस्तमैथुन टाळू लागतात. हस्तमैथुन आणि स्वप्नदोष या पूर्णतया नैसर्गिकक्रिया असल्याने त्याबाबत बाऊ करून घेण्याचे कारण नसते. पण असा निराशाजनक विचार केल्याने त्याचा परिणाम भावी लैंगिक संबंधावर होऊ शकतो.
लग्नापूर्वी पुरुषाने सेक्स नेमका कसा करावा याचे शास्त्रीय ज्ञान घेतले नसेल तर त्याची अवस्था अंधारात चाचपडनाऱ्या योद्ध्यासारखी होते. भलत्याच प्रकारे सेक्स करून स्त्रीचा रोष पत्करावा लागतो. स्त्रीला व्यवस्थित तयार केले गेले नाही तर कामसलील न स्त्रवल्यामुळे संभोग कष्टप्रद होतो. काही पुरुष पोर्नफिल्म पाहून तसेच करू पाहतात, जे की अवास्तव आणि अनैसर्गिक असते. मुळात स्त्रीला असा द्राविडी डोंबारकीचा संभोग असह्य होत असतो पण तिला निमूट सहन करावे लागते.
शीघ्रपतन हे प्रथम संभोगाच्यावेळी हटकून होतच असते. पुरुष कामोद्दीपित लवकर होत असल्याने उच्च क्षणाच्या संवेदना त्याने मानसिकपातळीवरच पूर्ण केलेल्या असतात आणि मग शिस्नाला योनीचा स्पर्श होताच विर्यच्युती होऊन जाते. असे झाल्याने तो हिरमुसतो परिणामी आपल्यात काहीतरी कमी असल्याची भावना बळावते आणि पुढील वैवाहिक जीवनात अडचणी निर्माण होऊ शकतात. यावर उपाय काय आहेत ते शीघ्रपतन या शीर्षकाखाली  नमूद केले आहेतच.
काही पुरुषांना सेक्स बाबत मुळीच आकर्षण वाटत नसते. पौरुष हार्मोन्सच्या कमतरतेमुळे हे घडू शकते. पण बहुदा हे कारण नगण्य असून प्रमुख कारण मानसिकतेत दडलेले आढळते. स्त्री विषयी ओढ वाटली तरच पुरुष उत्तेजित होऊ शकतो. अशा धीम्या गतीच्या पुरुषाला कामोत्सुक करण्यासाठी स्त्रीला कामचतुराई दाखवावी लागते. परंतु तिचा बेडवरील अर्धाधिक वेळ पुरुषाला उत्तेजित करण्यात जातो तोवर तिची उत्तेजना संपत आलेली असते. अशावेळी दोघांचे वैवाहिक समुपदेशन करणे गरजेचे ठरते.
--भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.com

लिव्ह इन रिलेशनशिप आणि सेक्स...

लिव्ह इन रिलेशनशिप आणि सेक्स...
आजची उपवर जोडपी(?) लिव्ह इन रिलेशनशिप मध्ये राहण्यास पसंती देतात. लिव्ह इन चा सोपा अर्थ म्हणजे- ‘पटलं तर आयुष्यभर एकत्र राहू, नाहीतर दुसरा जोडीदार आहेच!’ त्या दुसऱ्या व्यक्तीसोबतही काही वर्षे लिव्ह इन मध्ये राहून पुन्हा तिसरा जोडीदार निवडायचा! पुरोगामी विचारवेत्त्यांना वरवर ही स्त्री-पुरुषांची ‘चंगळ’ वाटते आहे, परंतु ते खरेच तसे आहे का? ‘लिव्ह इन’ मध्ये नेमकं काय घडलं पाहिजे? स्त्रीला किंवा पुरुषाला ‘लिव्ह इन’चा लळा का लागावा? ‘लिव्ह इन’मध्ये सेक्स महत्वाची भूमिका बजावेल का? लिव्ह इन मधील सेक्स कसा असतो? इत्यादी प्रश्नांची उकल करून घेणे गरजेचे आहे. –भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.in
इंटरनेटमुळे माहितीचे मायाजाल खुले झाले, सोशल आणि ग्लोबल होत होत स्त्री-पुरुष नको तितके अधिक जवळ येत गेले. आवडी निवडी तर समजू लागल्याच पण त्याही पुढे जाऊन सहवास कसा असेल, त्याचा किंवा तिचा शारीरिक स्पर्श कसा असेल, लैंगिक भावना कशा व्यक्त होत असतील या गूढ ज्ञानाची जिज्ञासा उफाळून येऊ लागली. कधी कधी त्यावर मोकळेपणाने चर्चासुद्धा करता येऊ लागली. चर्चा झालीच आहे तर अनुभव का नको घ्यायला? आणि अशा स्फोटक क्षणी स्त्री-पुरुष कोणतेही सामाजिक बंधन न पाळता एकत्र राहणे पसंत करू लागले...
स्पर्धेच्या जगात जबाबदारी नको, पण आयुष्याचा सर्व अंगाने ‘उपभोग’ घेता यावा यावर उपाय म्हणून लिव्ह इन ला उत्तेजना मिळाली. स्त्री आणि पुरुष दोघांनीही ही ‘नवी जीवनशैली’ अक्षरशः डोक्यावर घेतली. यामागील स्त्री-पुरुषांची मानसिकता जरी वेगळी असली तरी धागा एकच आहे... तो म्हणजे ‘विनापाश सुखोपभोग!’ एका रुममध्ये मित्र मित्र राहतात, मैत्रिणी मैत्रिणी राहतात मग स्त्री-पुरुष का नाही? जुळली मने आणि तनेही तर राहतील आयुष्यभर सोबत, नाहीच पटले काही विचार तर दुसरा पर्याय निवडता येण्याची मुभा लिव्ह इन मध्ये आहेच! भारतीय संस्कृतीत एकदा सात फेरे घेतले की ते उलट फिरवता येत नाहीत, पुरेसे न ओळखलेल्या जोडीदारासोबत आयुष्य कंठावे लागते, असमाधानाचे ओझे वागवीत लग्नाचे जोखड ओढावे लागते. ही बंधने लिव्ह इन मध्ये अजिबात नाहीत. ‘इन लव्ह’ची जशी जंगी पार्टी देता येते तशीच सामोपचाराने घेतलेल्या ‘ब्रेकअप’ची सुद्धा देता येऊ लागली आहेच. त्याचेच पुढील प्रौढ स्वरूप म्हणजे लिव्ह इन रिलेशनशिप म्हणता येईल.
काही वर्षे स्त्री-पुरुष एकत्र राहणार म्हटल्यावर नैसर्गिक शारीरिक ओढ म्हणून संबंध येणे साहजिक आहे. लग्नापूर्वी स्त्री कोणत्याही नियोजित वराला तुझी माझ्यासोबतची लैंगिक आगळीक कशी असेल? तुझ्या सेक्सच्या भावना तू कशा व्यक्त करशील? तुला सेक्स कसा करायला आवडतो? अशी प्रश्नावली एकांतातसुद्धा विचारू शकत नसते. काम हा सुखी जीवनाचा पाया असूनही त्याकडे आपली विवाहसंस्था सोयीस्करपणे दुर्लक्ष करतांना आढळते. पदरी पडलं पवित्र झालं या नुसार वैवाहिक दाम्पत्ये जीवन रडतखडत जगतांना आढळतात. लिव्ह इन मध्ये मात्र सर्वच ‘विषय’ अंतर्भूत होतात. क्षुल्लक बाबी सुद्धा प्रत्यक्ष अनुभवास येतात, त्यामुळे या व्यक्तीशी आपले आयुष्यभर जमेल की नाही याचा अंदाज बांधता येतो. तसेच गुणदोषांचे सांगोपांग परीक्षण करून पुढील नियोजित वैवाहिक जीवनात कसे आचरण ठेवता येईल, लग्न झाल्यास कसे टिकवता येईल, स्वभाव पुरेपूर समजल्याने वादविवाद उद्भवल्यास कसे समजून घेता येईल, रुसवा कसा काढता येईल इ.इ.चा अगोदरच विचार करता येतो. हा लिव्ह इन चा फायदा म्हणावा लागेल.
माहितीचा परिस्फोट झाल्याने स्त्री सर्वंकष ज्ञानात पारंगत झालेली आहे. त्या ज्ञानात कामशास्त्रही अंतर्भूत झाल्यास नवल ते कोणते? पूर्वी अनेक विषयांनी अनभिज्ञ राहिलेली स्त्री आता सर्वच विषयांत रस घेतांना दिसते. याचाच परिपाक म्हणून लिव्ह इन कडे पहावे लागेल. विनापाश आवडीच्या पुरुषासोबत काही वर्षे एकत्र राहण्याचा निर्णय घेणे स्त्रीसाठी सोपी गोष्ट खचितच नाही. काय आहे तिची त्यामागील मानसिकता?
स्त्री शिक्षित झाली म्हणतांना तिलाही गुह्यज्ञानाचे आकर्षण आणि अत्माभिमान आलेला असणे साहजिक आहे. लैंगिक सुख फक्त पुरुषाने मिळवणे किंवा ती क्रिया फक्त पुरुषाच्या सुखासाठीच असते, स्त्रीने केवळ उपभोग्य वस्तू म्हणून त्यात सहभागी व्हावे या जुन्यापुराण्या कल्पना आजच्या स्त्रीने धुडकावून लावलेल्या आहेत. लिव्ह इन मध्ये राहून तिला हेच सूचित करावयाचे आहे की केवळ पुरुषाचे चांगले दिसणे वागणे, प्रथितयश असणे महत्वाचे नसून त्याचे लैंगिक वर्तन कसे आहे याचा अंदाज घेऊनच त्याच्याशी आयुष्यभर जगायचे की नाही याचा निर्णय ती स्वतः घेऊ शकणार आहे.
लिव्ह इन मध्ये असलेल्या पुरुषाला मात्र याबाबतीत नेहमीच सजग राहावे लागणार आहे. स्त्रीशी येणारा प्रत्येक शारीरिक संबंध यशस्वीच कसा होईल याचा प्रयत्न करण्याशिवाय त्याला गत्यंतर उरणार नाही. ती त्याच्यावर ‘सर्व’ बाजूंनी खुश झाली तरच त्याची राहणार आहे... अन्यथा लिव्ह इन साठी ‘दुसरी’ मिळणे देखील दुरापास्त होण्याची शक्यता असेल...!
--भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.com

विवाहपूर्व शारीरिक संबंध...

विवाहपूर्व शारीरिक संबंध...
आजकाल प्रत्येक दिवशी अमुक तमुक ‘अल्पवयीन’ मुलीवर बलात्कार... अशा आशयाच्या बातम्या वर्तमानपत्रात आढळतात. ज्याप्रमाणे दोरा सुईत ओवतांना जर ती हलत राहिली तर तिच्या छिद्रात दोरा जाऊ शकत नाही, ज्याप्रमाणे एका हाताने टाळी वाजत नाही, ज्याप्रमाणे मांड्या आणि योनी उघडल्याशिवाय लिंगप्रवेश होऊ शकत नाही... त्याच प्रमाणे स्त्रीने सहकार्य केले नाही तर संभोग पूर्ण होऊ शकत नाही! बलात्कारात पुरुष जितका दोषी असतो, तितकीच स्त्रीसुद्धा असते, पण आपली न्यायव्यवस्था स्त्रीचे गुह्यत्व उघड झाले, तिचे शीलहनन झाले, तिचे चारित्र्य भंग पावले अशा मुद्द्यांतून पुरुषाला दोषी धरतात. वास्तविक पाहता पुरुषाचे सुद्धा शील हनन तिने केलेले असते. त्याचेही गुह्य भाग तिच्यालेखी उघडे पडलेले असतात. त्याचेही चारित्र्य भंग पावलेले असते. संभोगाची ओढ स्त्रीला लागल्यामुळेच तिने मांड्या आणि आपले गुह्यत्व पुरुषाला बहाल केलेले असते. तरीही बलात्कारित स्त्री मोकळी सुटते आणि तिच्यासह, तिच्या संमतीने, तिच्या यथोचित मान्यतेने संभोगाचा आनंद लुटू पाहणारा पुरुष मात्र गजाआड होतो! विवाहपूर्व शारीरिक संबंध स्त्रीला का हवासा वाटतो? तो कोणाशी घडून येऊ शकतो? त्यावेळी तिची मानसिकता काय असते? स्वतःला धुतल्या तांदळासारखी सिध्द करून ती पुरुषाला का दोषी धरू पाहते? –भोगगुरू कामदेव. kaamvishva.blogspot.com
वयात येणाऱ्या मुलींना लैंगिक आकर्षण आणि उत्सुकता शारीरिक संबंधाला अधीर करते. मूलतः अशी भावना पुरुषापेक्षा स्त्रीत खूपच कमी असली तरी तिला योग्य उत्तेजन लाभले की ती लैंगिक भावना बळावते. तरुण मुलाकडे मुली नैसर्गिकरीत्या आकर्षित होतात. त्याचे वागणे, बोलणे, आधार देणे, प्रेम करणे, साथ देणे अशा अनेक भावनांचे मिश्रण होऊन ती त्याच्याजवळ जाऊ लागते. प्रेमाची अपेक्षा ठेवूनच स्त्री पुरुषाकडे ओढली गेलेली असते. तिची नैसर्गिक मानसिकता हीच असते की पुरुषाने आपल्याला साथ द्यावी, अडीअडचणीत आपली सोबत करावी, आपल्याला आधार द्यावा. हे सर्व मिळू लागत असल्याची तिची खात्री झाली तर ती त्याच्या अधिक निकट जाते. मग उमलते स्पर्शांची भाषा... पुरुष त्यात जर माहीर असला तर स्त्री चटकन त्याच्या प्रेमालापात विरघळून सर्वस्व बहाल करून टाकते. पुढे येणाऱ्या हरेक प्रसंगांना पुरुष तोंड देण्यास समर्थ आहे असा तिचा गोड गैरसमज होऊन बसलेला असतो.
स्त्रिया नेहमी पुरुषाच्या ‘मधुर संभाषणाला’ फसतात, पुरुषाच्या ‘आमिषाला’ बळी पडतात, त्याने उभ्या केलेल्या ‘प्रेमळ देखाव्याला’ भुलतात! लाईन मारणे, गोंडा घोळणे, तिला आवडेल तेच करणे, यांनी स्त्री नाहीच मोहली तर दमात घेणे, भीती दाखवणे, बळजबरी करून वश करणे... हे सर्व प्रकार म्हणजे नरप्राण्यासाठी उपजत ‘लैंगिक ज्ञान’च असते! मुळात पुरुषाचे नैसर्गिक ‘काम’ स्वतःसारखा सजीव निर्माण करणे हेच असल्याने तो जरी प्रेम करीत असला, जरी स्त्रीची मनधरणी करीत असला, जरी तिला साथसोबत करण्याची भाषा आळवीत असला तरी त्याचे मूळ इप्सित केवळ ‘संभोग’ हेच असते! मात्र संभोगानंतर येणाऱ्या परिणामांना तो झिडकारून टाकतो. या विवाहपूर्व नात्याला तो बिलकुल बांधील नसतोच. आपण येणाऱ्या संकटांना जबाबदार नाही आहोत असे त्याचे अंतर्मन त्याला बजावीत आलेले असते. आपले ‘काम’ साधायचे आणि पुढील ‘भोग’ स्त्रीवर सोपवून मोकळे व्हायचे हीच नैसर्गिक नरप्राण्याची जन्मजात प्रेरणा असते!
स्त्रीला मात्र त्याच्याकडून प्रेम हवे असते, संभोग अपेक्षित नसतो. परंतु आपण त्याला आपले सर्वस्व बहाल केले तर तो आधार देईल, प्रेम देईल, आपल्याला काय हवे काय नको ते पाहील... अशी भाबडी आशा तिच्या मनात रुंजी घालत असते. म्हणून विवाहपूर्व शारीरिक संबंध प्रस्थापित होतो. अशा संभोगाला तिची संमती असते पण केवळ प्रेम मिळविणे इतकीच तिची अपेक्षा असते. संभोगानंतर जर मिळणारे प्रेम कमी झाले तर स्त्री अवस्थ होते व त्या निराधार मानसिकतेतून पुरुषाने मला लुटले असा कांगावा करून मोकळी होते.
निसर्गातील नर प्राणी मादीवर हुकुमत गाजविण्यासाठी जसा इतर नरांचा प्रतिकार करतो, इतरांना हुसकावून लावतो, प्रसंगी युध्द करतो तद्वत पुरुष सुद्धा स्त्रीसाठी झगडतात. अनायासे तिने दुसऱ्या पुरुषाने लुटल्याचा केलेला आरोप इतरांच्या पथ्यावर पडून ते संबंधित लुटारूला यथेच्छ बदडून एकप्रकारे आपला निषेधच नोंदवीत असतात. ‘आम्हांला मिळाले नाही तू ते घेतले.. मग खा आता मार!’ असा एकंदर छुपा सूर हात साफ करून घेणाऱ्यांचा असतो. म्हणून विवाहपूर्व संबंध पुरुषासाठी जरी ‘मर्दुमकी’ असली तरी स्त्रीसाठी मात्र ‘नामुष्कीजनक गोष्ट’ ठरते!
--भोगगुरू कामदेव.  kaamvishva.blogspot.in